Śniło mi się, że siedzę przy stole, na którym stoi świeczka. Nie pamiętam żadnych dodatkowych ozdób w postaci gałązek jałowca, żadnych metalowych konstrukcji o wymyślnych kształtach. Świeczka była niewielka, trzymała się prosto, z godnością, mimo typowego dla siebie losu – przecież znikała. Nagle (ciągle jesteśmy w moim śnie), wykonując szybki ruch ręką, uniosłem świecę w górę, głowę odchyliłem do tyłu i zachowałem się, jakbym trzymał w dłoni kielich – wlałem jego zawartość do gardła. Wypiłem wosk. Sny mają swoje przywileje, więc nie przyjechała ani karetka pogotowia, ani też nie padłem rażony swoją głupotą na ziemię. Wręcz przeciwnie. Spokojnie odłożyłem świeczkę na jej poprzednie miejsce, sam nie czując niczego poza ugaszonym pragnieniem. Delektowałbym się własną kreatywnością znacznie dłużej, gdyby nie jeden drobiazg, który uświadomiłem sobie po kilkunastu dopiero sekundach. O, świeczka zgasła. Siedziałem w ciemności.

Po przebudzeniu, kiedy senne obrazy nie zdążyły jeszcze do końca wyblaknąć, nie musiałem dzwonić do telewizyjnej wróżki. Sam dobrze wiedziałem, w jakich tarapatach się znalazłem. Pierwszy z brzegu sennik, choćby i pochodził z obszarów niezaznaczanych na mapie, dałby odpowiedź zapewne brutalnie jednoznaczną: gasnąca świeczka to śmierć. Ten sam sennik mógłby jednocześnie złagodzić nieco swój przekaz, oferując rozmaite warianty owej śmierci. Może nie ty umrzesz, a twój sąsiad? Może w stole, na którym stała feralna świeczka, zmarł ostatni kornik? Może tylko zdawało ci się, że knot utracił towarzysza? Może. Mnożyłem domysły z prędkością nadpobudliwego detektywa, ale im bardziej chciałem sam siebie uspokoić, tym większa kosa wirowała mi przed oczami. Wypiłem śmierć – pomyślałem, żałując jednocześnie, że zbliżający się koniec nie pozwoli mi rozwinąć tej frazy w awangardowy poemat, dzięki któremu zyskałbym tak cholernie zasłużoną sławę. Wtem błysk! Krawędź, której chwyta się spadający z ósmego piętra, deska dla tonącego rozbitka. Uczepiłem się wzrokiem wiszącego na ścianie kalendarza, krzyczącego na wszystkie strony świata czerwoną cyfrą – 1 stycznia roku 2010! Wszelka wątpliwość odeszła, zastąpiona krzepiącą pewnością. Nie swoje życie bowiem zgasiłem, a poprzedni rok. Faktycznie, miałem ostatnio wrażenie, że potrzebne mi zdecydowane cięcie. Ludzie często życzą sobie harmonijnego przejścia między kolejnymi etapami ich życia, ale sam tej nocy do nich nie należałem. Świeca dopalała się za wolno, logiczne więc, że musiałem jej pomóc. Zgasła w ostatniej chwili, przed pierwszym świtem nowego roku. Więcej niż zapał towarzyszył mi tego poranka. Nowy początek, nowe zapałki, kto wie – może nawet nowy stół.

Po południu usiadłem nad czystą kartką papieru i zacząłem pisać. Wypiłem śmierć… poemat… autorem Piotr Pławuszewski. Wczesnym wieczorem wiedziałem, że tego roku nadal nie będę sławny.

Znowu poszedłem spać.